Op bezoek bij Mari & Marian Steenbakkers
  
Het is even zoeken in een buitenwijk van Berlicum, zeker als het donker is Al snel draaien we echter Rooijenborg op en zoeken naar nr. 44 Het adres waar medeoprichter van de HW&VC Mari Steenbakkers samen met zijn vrouw Marian woont. Vroeger was het wat makkelijker om er te komen toen ze nog aan de Werssteeg een eind achteraf woonden. Volgens Marian wonen ze hier nog een stuk rustiger omdat er nagenoeg geen auto,s komen en dat was daar wel anders..
Al snel zitten we aan de koffie met koek en gaat het natuurlijk over Oldtimers en alles wat er mee samen hangt.
Begin jaren 90 vertelt Mari waren we ieder weekend op de crossbaan van “Het Fietscrossen” te vinden’ Mijn zoon croste fanatiek en het was een mooie hobby voor ons. Tijdens de cross leerde ik Mari Jacobs kennen die , net als ik,veel belangstelling hadden voor Oldtimers. Hij had enkele solexen en Ik had net een Volkswagen kever.
gekocht.
Wij wilden wat meer liefhebbers uit Berlicum en omstreken bij elkaar krijgen om zo nu en dan een oldtimer-ritje te rijden of een show te bezoeken. Het duurde echter nog tot 1992 voor het zover was.
Om de club van de grond te krijgen zijn we naar Jan Wijnakker in Zeeland gegaan. Hij was de drijvende kracht achter de Oldtimerclub “klassiek Mechaniek”aldaar. Hij bracht ons een beetje op weg met hoe te beginnen.en wat er bij kwam kijken om een club te runnen.
Eind 1992 plaatsten we een kleine advertentie in het streekblad “De Brug” met daarin een oproep aan oldtimerbezitters en liefhebbers om op een avond naar cafe-bar Frappant te komen en daar gezamenlijk te kijken wat er mogelijk was. Buiten die advertentie hadden we ook alle bewoners van wie we wisten dat ze een oldtimer hadden persoonlijk aangeschreven. Een en ander resulteerde in een behoorlijk opkomst en op het einde van de avond hadden we een clubje met 26 of 27 leden. Onder die leden waren toen o.a. Piet v Hoof ( hij was overigens de eerste aanmelder,Adri Smits en Ad Lunenburg alle drie mensen die nu nog bestuurslid zijn. Een maand later hebben we weer een vergadering belegd en toen werd de Club eigenlijk officieel opgericht. We kozen een voorlopig bestuur,bestaande Uit Mari Jacobs,Adri Smits en Ik zelf. Er moest natuurlijk ook een naam voor de club bedacht worden. Er waren een vijftal voorstellen uit de vergadering en iedereen kon met een streepje achter de betreffende naam aangeven welke voorkeur hij had. Met grote meerderheid werd toen HV&WC gekozen wat later om meer praktische reden in HW&VC werd omgedoopt en waar nog weer later “Midden-Brabant” aan werd toegevoegd. Dit was dus in januari 1993.Ook werd toen het Logo wat we nu nog steeds gebruiken op briefpapier gezet. Dit Logo is destijds ontworpen door Hein van Esch .
Op deze vergadering werd ook besloten om een Show te houden.We moesten als vereniging ons natuurlijk ook laten gelden. Deze show hielden we bij tot clubhuis gedoopte café “Frapant” in Berlicum.Er was ook een kleine markt bij. We trokken behoorlijk wat bezoekers en dat steunde ons natuurlijk om verder te gaan. In de jaren daarna hielden we om de 2 jaar een grote show in Heeswijk/Dinther bij Cafe “Stanserhorn”omdat we bij “Frapant” uit ons jasje waren gegroeid en we zowel binnen als buiten veel meer plaats nodig hadden. De Club groeide gestaagd en we hadden dus veel meer oldtimers en aanverwante spullen om aan het publiek te tonen. We bezochten ook in clubverband braderieën en markten zoals in Geffen en Schijndel Ook zijn we in de zomer verschillende keren met groot materieel naar Vinkeloord gegaan om onze oldtimers te Showen. Vooral het Agrarisch gedeelte viel bij de veelal stadse bewoners van de camping erg in de smaak. Er is nog een anekdote over van een man uit Den Haag die ze wijs gemaakt hadden dat onder uit de dorskas van Frans v.d. Doelen het brood er gebakken uitkwam.
In deze periode ben ik ook met filmen begonnen. Mijn schoonzoon had een camera gekocht en hij bood mij die aan om mee op vakantie te nemen. Dat heb ik toen gedaan en zowat 4 uur gefilmd. Het was een georganiseerde groepsvakantie, waar een paar weken nadien nog een afsluiting van was. Daar werden de foto,s bekeken en natuurlijk ook mijn film. Zowat alle aanwezigen wilde er wel een kopie van . Na dit succesje heb ik zelf een camera gekocht en ben aan het filmen geslagen .tijdens oldtimershows beurzen en ritten en heb zodoende heel wat materiaal verzameld. Vanaf die tijd ook verzorg ik de filmavonden van de club en van de 2 uur film per avond zit er altijd wel een ½ uurtje van mezelf bij.
Voor wat betreft het restaureren ,mijn eerste kever heb ik met schade gekocht met het idee hem op te knappen en er mee te gaan rijden..Het was tegen carnaval en de eigenaar had waarschijnlijk geld nodig want ik kocht hem voor de helft van de vraagprijs. Thuis gekomen bleek hij echter dusdanig in elkaar te zitten dat ik hem maar voor onderdelen gehouden heb. Ik heb er nadien een andere bijgekocht en zo is het eigenlijk begonnen. In het begin kreeg ik wat hulp van een collega bij mij op het werk die ook kever had maar al snel deed ik het alleen want al doende leert men.
Reviseren en laswerk deed ik zelf ,het spuitwerk liet ik doen..Meestal als ze helemaal klaar waren meldde zich wel weer een liefhebber waar ik hem dan weer aan verkocht en weer aan de volgende kon beginnen.
Ook stond ik zo nu en dan op een show van de VW club zoals op het winterfestijn in de beurs in Eindhoven. Zaterdags was er een beurs en zondag alleen show en mocht er niet verkocht worden. Meestal was ik mijn kever weer snel kwijt en zo volgde de een naar de anderen. Een keer ik meen in Oss heb ik met een kever een prijs gewonnen van de mooiste op de Show. Ik had wel een beetje hulp van iemand in de jury want die had hem namelijk gekocht.
Afijn ik keerde ik met een “big smile” en grote beker huiswaarts. Echt veel overhouden aan het restaureren deed ik niet. Het was meer om mijn hobby te bekostigen. Het vreemde echter is dat ik zelf eigenlijk nooit een kever als oldtimer heb gereden. Misschien komt het omdat ze zolang gemaakt zijn maar ik had niet echt het gevoel “oldtimer” bij een kever. En nu overigens nog niet. In die tijd reed ik echter wel een oldtimermotor,een Honda 750 four. Maar omdat ik er altijd alleen mee weg moest,Marian durfde niet achterop, heb ik die ook maar weer vlot van de hand gedaan.
En was dat tevens het einde van mijn motoravontuur.
Ondertussen ging de vereniging verder en naar ik meen in ,94 kwam er een nieuw bestuur waarvan ik penningmeester werd. Na een aantal jaren ben ik er even als bestuurlid tussenuit geweest mijn ouders sukkelden erg met hun gezondheid en dan stel je andere prioriteiten. Toen dat echter allemaal achter de rug was ben ik toch weer teruggekeerd in het bestuur en dat doe ik tot op de dag van vandaag met veel plezier.
Door het organiseren van de Midden-Brabant rit in totaal 13 keer heeft de club bekendheid gekregen in de regio en dien tengevolge ook meer leden. Naar ik meen op dit moment meer als 200.
Door onze verhuizing naar “Het dorp”ben ik met restaureren gestopt eenvoudig omdat ik er hier de ruimte niet meer voor heb. Overigens heb ik in de winter van 2000-2001 een oldtimer voor mezelf gerestaureerd. Het is een Datsun 240Z de enige niet kever die ik gerestaureerd heb. Deze auto heb ik nog steeds .Samen met Marian rijd ik er zo nu en dan een oldtimerrit mee.
Na de verhuizing ben ik meer serieus met filmen begonnen en ben ik lid geworden van de filmclub in Berlicum ,waar ik veel heb opgestoken en veel bijzondere dingen heb geleerd. Op de eerste verdieping heb ik een kamer die helemaal in gebruik is als oldtimerruimte. Ik heb er alle films ,foto,s en documentatie van de HW&VC. Verder mijn verzameling miniatuurauto,s en natuurlijk de computer want die is inmiddels onmisbaar geworden bij al het organiseren wat ik doe. Naast de 2 filmavonden voor de HW&VC verzorg ik ook nog enkele avonden voor het KLW en samen met Piet Bross en Adri Smits organiseer ik ook nog de Lente en Midzomerrit voor de Club.
Daarnaast heb ik ook nog 3 kleinkinderen waar ik heel graag mee ga fietsen en waar Marian en ik nogal eens op moeten passen dus vastroesten achter de computer doe ik zeker niet..
Het is al 10. uur geweest als we na nog een glaasje afscheid nemen van Mari en Marian, oldtimerliefhebbers in hart en nieren, waar we in de rit naar Schijndel terug nog heel wat over hebben nagepraat.

Rien & Bert



Vorige pagina